به آخر هفته رسیدم گفتم خاطراتم رو مرور کنم. تلخ و شیرین هست اما داستان نیست:

امان از اعتماد بیمورد حتی به" دو چشم "یکسال و نیم خاطره تلخ رو شنبه مجبور شدم یبار دیگه به دادگاه بکشونم و این شد داستان روز اول کاری من که فرداش یکی اومد واسطه شد و آب پاکی رو رو دستم ریخت و نهایتا کوتاه اومدن و صلح و سازش .نتیجه گرفتم گاهی اگه طرف نخواد به حساب زرنگی بذاره کوتاه اومدن هم شیرین میشه.

اونی که واسطه شد از در اطاقم رفت بیرون نگو دم در یکی باهاش خوب تا کرده بود راهنماییش کرد یراست اومد تو اطاقم. کارمندی با 400 تومان درومد با سن میانسالی از پسرش محمد باقر واسم گفت:

محمد باقر حالا دیگه 18 سالشه .12 ساله بود که تو مدرسه بازی می کرد زانوی پاش شکست، خب بردن دکتر و گچ کرفتن اما اثری از بهبودی نبود رازی تو این موضوع نهفته بود: آقا ببخشید پسر شما دچار مشکل سرطان استخوان هستند .....پدر شوکه میشه.اما دکترا امیدوارش میکنن زمان خوبی خودش رو نشون داده وگرنه تا قبل از40 سالگی این عفریت سرطان امانش رو می بریده. حالا چی ؟ توکل به خدا.............

گفت و گفت از توسلهاش، از ایثار پزشکی که سفر اروپاییش رو لغو کرد، از پرداختهای یواشکی این و اون .آقا حساب شده بفرمایید.....و از قرض و قوله ها که امانش رو بریده و ماهی 400 میگیره و 800 باید قسط بده.....اما بی انصاف نیست و از کمکهام مدام یاد می کنه اما.......شیمی درمانی امان محمد باقر رو بریده ولی خدارو شکر سرطان متوقف شد با بریدن یکی از پاهای محمد باقر. وحالا خرید پای مصنوعی.

محمد باقر خودش خدارو شاکر هستش اما پدرش هنوز نمی تونه بپذیره آخه شب و روز اشک ریخته و توسل کرده اما اون روحیه اش و به بابا روحیه میده ومیگه من زندگیم رو مدیون همین توسلها و مردم و پزشکایی هستم که همش ایثار کردند.

میگم حالا چی می خوای .میگه درد دل بود .....کمک بلاعوض کرده .اما من نمی تونم رهاش کنم و رایزنی تو سازمان آخه محمد باقر جوونه و نیاز به دوتا پا داره.

2شنبه است حالا شهردارای مناطق رو آوردیم مرکز 1،2،5حضوری و تلفنی جواب مردم رو باید بدن .اونم واسه اولین بار تو مرکز.370 تماس و مراجعه حضوری .مردم اینجا کمی راحتترند شاید به این دلیل که اینجا دیگه حوزه حکومتی شهردارای مناطق نیست. تجربه خوبی بود اما امان همه بریده شد . نمی دونم مشکلی هم حل شد یا نه؟ راستی یه شهروند برگشت گفت ببخشید اون شهردار بد اخلاق کیه؟گفتم اون بد اخلاق نیست اخماش تو همه. رفتم بالا گفتم میگن اخماتون رو وا کنید هر کدوم اون یکی رو متهم می کرد ولی نتیجه این شد که اون یه نفرم لبخندش رو نشون بده.

3شنبه طبق معمول مشتری بدنبال کار هستش و به تور ما می خوره . آخه مهندس عمران،معماری،...اگه اینجا واسش کار نباشه کجا باید بره. ولی خب کار نیست ،بودجه نداریم، تعدیل هم پیش رو هستش، تو فکرم که چه باید بکنم نمی تونم ناامیدش بکنم ،امید بیخودم بدتر از اون یکیست.راستی بعدش هم شیرینی روز شنبه رو چشیدیم و خوردیم.

امروز یه عالمه مهمون داشتیم شهردارایی از فارس و استان مرکزی اومدن ببینن ما چطوری شق القمر می کنیم این شهررو می چرخونیم که اونام یاد بگیرن برن همون بلارو سر شهرونداشون بیارن . تو لفافه که مردم متوجه نشن حرفامون رو منتقل کردیم اونام زرنگن و فکر کنم فهمیدن..ولی خداییش یه حرف زدم که صد بار زدم .گفتم آقا قدیما به مردم می گفتن ارباب رجوع و چه انتخاب قشنگی بوده اما خداییش برید بررسی کنید ببنید ارباب کیه؟ارباب امرو نهی میکنه ،جلوی پای ارباب بلند میشن، کسی نمی تونه به ارباب بگه بالا چشت ابروست و... حالا من که واسه یه کار به یه اداره میرم واونقدر مواظبم که حقم رو با کمال ادب و احترام بخوام و حواسم رو شش دونگ جمع کنم که خطایی در ادبیاتم مرتکب نشم که کارمند ابر قدرت ،ابر شوکت ، سوار بر سرنوشتم با تیپ پا که نه با فریاد از اطاق بیرون نندازدم من اربابم یا اون؟ گفتم اگه پاسخ همین یک معما رو حل کردین سفرتون بی خطر و تفریح ، حق ماموریت ،...همش نوش جونتون.

ببخشید خیلی طولانی شد ولی هفته تموم نشد.